Austria

Można czasem odnieść wrażenie, że austriacka, a zwłaszcza wiedeńska literatura stała się synonimem dwóch rzeczy: pożądania seksualnego i życia umysłowego. Obrazy seksualnego napięcia i hedonizmu ocierające się o pornografię pojawiały się tuż obok eseistycznej, niemal wypranej z emocji kontemplacji filozoficznych problemów egzystencji. Jest to zapewne spuścizna wiedeńskiego fin de siede u, w epoce którego niepracująca klasa średnia zdobywała klasyczne wysokie wykształcenie i jednocześnie rozwijała w sobie zamiłowanie do rozwiązłości. Sprawy te są ze sobą mocno splątane, zwłaszcza w dorobku dwóch autorów, twórczości Zygmunta Freuda (1856-1939) i współczesnego mu Arthura Schnitzlera (1862-1931). Ci, którzy mieli okazję czytać Freuda po niemiecku, wiedzą, że jego talent literacki co najmniej dorównywał intelektowi. Zwracano uwagę, że freudowska psychoanaliza stara się interpretować historie z życia pacjentów na wzór interpretacji tekstów literackich. Freud twierdził, że jego opisy przypadków, z którymi miał do czynienia, często odbiegają od stylu naukowego i dają się czytać jak nowele. Rzeczywiście, niektóre analizy seksualności i psychiki zamożnych wiedeńskich pacjentów Freuda można czytać niemal zamiennie z sugestywnymi dziełami współczesnego, zaprzyjaźnionego z nim lekarza Arthura Schnitzlera. Najsławniejsze dzieła Schnitzlera, Traumnovel-le i Reigen, stały się znane na całym świecie dzięki zagranicznym adaptacjom filmowym. W 1950 r. Max Ophuls sfilmował dramat Reigen jako La Ronde (Rondo). W latach 90. pojawiła się jego nieco kontrowersyjna teatralna adaptacja autorstwa Davida Hare, zatytułowana Błękitny pokój.