Austria

Rządy Franciszka Józefa były rekordowo długie w historii Habsburgów, trwały 68 lat. Zaczęły się od błyskawicznie przeprowadzonej zbiorowej egzekucji najważniejszych przywódców rewolucji. Dynastia Franciszka Józefa w latach 1848 i 1849 przetrwała wyłącznie dzięki interwencjom armii. Osłabiło to znacznie jej pozycję, podobnie jak porażki militarne w wojnach przeciwko Francji w 1859 r. i Prusom w 1866 r. osłabiły cesarstwo, a neutralność w wojnie krymskiej, pomiędzy Rosją, Anglią i Francją, spowodowała dyplomatyczną izolację. Porażka zadana przez Francję, zwłaszcza w 1859 r. (pod Solferino i Magenta), wywołała tak wielki kryzys w samej Austrii, że w 1861 r. Franciszek Józef zmuszony był wprowadzić rządy konstytucyjne. Była to epoka rozkwitu ruchów narodowościowych. Cesarstwo obejmowało dziewięć królestw i zgodnie z uświęconą tradycją Habsburgów Franciszek Józef był władcą każdego z nich. Powszechne kiedyś poparcie dla cesarstwa słabło. Cesarstwo Austriackie spajał system administracyjny, wspólna armia, niemiecki język i kultura. Ta ostatnia była jednak czymś w rodzaju miecza obosiecznego. Wśród mieszkańców miast poczucie, ze byli albo stali się Niemcami, miało być kością niezgody w kontaktach z bardziej konserwatywnymi mieszkańcami wsi, przywiązanymi do swoich etnicznych korzeni. Ziarno austroniemieckiej przynależności narodowej zostało posiane za rządów Marii Teresy, kiedy powstanie w Prusach pod wodzą Fryderyka Wielkiego stworzyło alternatywną duchową ojczyznę. Wcześniej istnienie Niemiec wydawało się dość mgliste, rozmyte istnieniem państewek związkowych. Ale im dalej w wiek XFX, tym bardziej wytrwale austroniemieccy intelektualiści poszukiwali rozwiązania uwzględniającego przyłączenie do imperium Prus i, później, potężnych Niemiec Bismarcka.